http://www.bip.gov.plhttp://www.bip.gov.pl BIP Maszewo
   UM Maszewo - BIP
Pomoc
MIASTO I GMINA
E-BOI
WŁADZE
PRAWO LOKALNE
SERWIS

Biuletyn Informacji Publicznej  
 
Sołectwo i sołtys - historia i współczesność

SOŁECTWO I SOŁTYS -
HISTORIA I WSPÓŁCZESNOŚĆ



I. SOŁECTWO I SOŁTYS W HISTORII

Historia sołectwa i sołtysa w Polsce jest prawie tak stara, jak historia polskiego państwa. Dziś trudno jest jednoznacznie stwierdzić co było pierwsze: sołectwo czy sołtys, ale niewątpliwie pojęcie sołectwa i urząd sołtysa pojawia się wraz z lokowaniem w XIII, może w XII wieku wsi, czyli osad ludzkich, na prawie niemieckim.
Początkowo, czyli w XI- XII, niemieckie prawo lokacyjne było niczym innym jak zestawem zasad dotyczących swobód adresowanych do osadników zakładających miejscowości.
Osoba prowadząca w imieniu pana feudalnego nabór na osadników w celu osadzenia ich w powstającym nowym mieście lub wsi nazywana była zasadźcą lub lokatorem. Podstawą działań zasadźcy był dokument lokacyjny, który określał przywileje, ale też i obowiązki zasadźcy i osadników. Po wypełnieniu, wyznaczonej przez pana feudalnego, misji zorganizowania w nowym terenie osady, czy to miasta czy wsi, zasadźca obejmował wówczas dziedziczny urząd wójta.
Od połowy XIII wieku na prawo niemieckie składały się konkretne zwyczaje i normy prawne, które obowiązywały w zakładanych wsiach i miastach. Na takich samych zasadach powstawały w XII wieku osady w północnych i wschodnich Niemczech. Prawo to odegrało dużą rolę w rozwoju osadnictwa na terenie Niemiec, a póżniej na ziemiach polskich. Prawo niemieckie (pojęcie to powstało w XIII wieku na Śląsku) początkowo obowiązywało jako prawo ludności napływowej, następnie posłużyło za wzór prawno- organizacyjny przy lokacjach polskich wsi na prawie czynszowym oraz organizacji samorządu w miastach. Każde nowe miasto czy wieś przyjmowały zwyczaje innego miasta lub wsi wraz z wprowadzonymi uzupełnieniami, mówiąc językiem współczesnym- nowelizacjami.
W Polsce miasta lokowano, czyli zakładano na prawie magdeburskim, a później na prawie miast polskich, które dostosowywały prawo niemieckie do swoich potrzeb. Tak zakładano osady na prawie chełmskim czy średzkim. Prawo niemieckie obowiązywało z mocy przywileju lokacyjnego, przyznającego danej osadzie immunitet na stosowanie prawa sądowego i organizację władz administracyjnych. W miastach samorządną władzę sprawowała rada miejska. Sądami prawa niemieckiego w Polsce były ława miejska i rada miejska. Wyższą instancję tworzyły sądy grodzkie (dla miast) i sądy leńskie (dla wsi). W sporach nierzadko odwoływano się do prawa obowiązującego w mieście lub wsi macierzystej, skąd przesyłano rozstrzygnięcia, tzw. ortyle. W XII wieku zwyczaje prawne dotyczące osadnictwa usystematyzowano w Niemczech. Wydano wówczas kodeks zwany Zwierciadłem Saskim.
Tyle o prawie, na postawie którego zakładano wówczas osady (wsie i miasta). Wtedy jednak sołectwo było czymś innym niż dotychczas. Dzisiaj bowiem sołectwem określa się wieś lub wieś wraz z pobliskimi przysiółkami, a wówczas sołectwo było po prostu gospodarstwem rolnym zwykle znacznie większym niż zagroda kmiecia czyli chłopa. Często gospodarstwo takie (sołectwo) miało prawo posiadać młyn lub karczmę. W takim gospodarstwie (sołectwie) władzę sprawował sołtys. Lecz nie on był właścicielem tego gospodarstwa (sołectwa). W średniowieczu sołtys był przedstawicielem pana feudalnego we wsiach lokowanych na prawie niemieckim.
Duże kompetencje prawne przyznali sołtysowi twórcy tzw. prawa średzkiego. W wieku XII była to odmiana prawa niemieckiego (magdeburskiego). Nazwa prawa wzięła się od Środy Śląskiej, gdzie powstało w rezultacie przeróbek prawa wywodzącego się z Niemiec, a dotyczącego zakładania osad (miast i wsi) na ziemiach polskich. Na podstawie prawa średzkiego założono w średniowieczu wiele miast i wsi na terenie Śląska, Wielkopolski, Mazowsza i Małopolski. Na podstawie tego prawa zakładane były osady przez około 300 lat. Według prawa średzkiego władzę w mieście lub na wsi sprawował sołtys lub wójt z ławnikami.
W średniowieczu sołtys miał w swych rękach dużą władzę. Uposażony w duże gospodarstwo miał udział w dochodach feudała oraz specjalne uprawnienia gospodarcze. Urząd ten był dziedziczny. Z tytułu posiadanych uprawnień i użytkowania dziedzicznego sołectwa sołtys był zobowiązany wyruszyć na wyprawę wojenną na koniu i w odpowiednim rynsztunku. Władza sołtysa nie tylko sprowadzała się do pobierania od mieszkańców wsi czynszów czyli podatków, których część pozostawała w kieszeni sołtysa, ale także sołtys miał władzę sądowniczą. Mógł ferować wyroki. W dawnej Polsce, od XIII wieku, sołtys wraz z ławnikami wchodził w skład kolegium orzekającego. Były to tzw. sądy sołtyskie. Były one kompetentne w orzekaniu wyroków dotyczących chłopów mieszkających we wsiach, zakładanych na prawie niemieckim. Jednak sądy sołtyskie zajmowały się lżejszymi występkami mieszkańców swoich wsi. Cięższe przestępstwa nie podlegały sądom sołtyskim, lecz tzw. sądowi dominalnemu.
W XVI wieku trzy razy do roku sołtys lub wójt zwoływał tzw. sądy rugowe. Było to ogólne zebranie wszystkich dorosłych mieszkańców wsi lub miasta. Na sesji mieszkańcy zeznawali pod przysięgą o znanych im, a jeszcze nie ujawnionych przestępstwach: rozbojach i kradzieżach. Zeznania te były podstawą do wszczęcia postępowania karnego przeciwko wszelkim miejscowym złoczyńcom. W okresie od XIII wieku do XVI wieku funkcjonowały w Polsce także sądy leńskie. Orzekały one w sprawach sołtysów i wójtów. Sądom leńskim przewodniczył landwójt, zaś ławnikami byli urzędnicy równi rangą sądzonemu.
Począwszy od XV wieku sołtysi byli stopniowo pozbawiani sołectw, a ich uprawnienia malały. W XVI wieku stawali się coraz częściej nadzorcami prac pańszczyźnianych i pomocnikami właścicieli wsi. W okresie rozbiorów, II Rzeczypospolitej i w czasach PRL (do 1950 roku) sołtys był organem pomocniczym zarządu gminnego, a później łącznikiem pomiędzy mieszkańcami wsi a gromadzką radą narodową. W latach 70. ubiegłego wieku sołtys pośredniczył między sołectwem a gminną radą narodową i naczelnikiem gminy. Zgodnie z ustawą o radach narodowych z 1983 roku sołtys był organem samorządowym wsi, a od 1990 roku jest organem wykonawczym w sołectwie. Natomiast sołectwo jest jednostką pomocniczą samorządu terytorialnego w gminie.


II. SAMORZĄD WIEJSKI PRZED REFORMĄ SYSTEMU
PRAWNEGO SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO w 1990r.

Sołectwo (przed 1990 r. oznaczane jako wieś) jest tradycyjną jednostką pomocniczą w zbiorowej gminie wiejskiej, której model w 1933r. przyjęty został dla całego obszaru II Rzeczypospolitej, poza autonomicznym województwem śląskim. W rezultacie, podział na sołectwa jest w praktyce powszechnym podziałem gmin wiejskich.
Samorząd wiejski nie jest instytucją nową w polskim systemie prawnym. Pełnił on jednak zupełnie inną rolę funkcjonując w systemie rad narodowych, w których obowiązywała zasada tzw. „centralizmu demokratycznego” związanego z podstawową rolą w państwie partii komunistycznej oraz zasada hierarchicznej podległości i podwójnego podporządkowania.
Przedmiotowy zakres związków między samorządem wiejskim i gminną radą narodową był określony przez centralny plan rozwoju rolnictwa w gminie. Celem włączenia samorządu wiejskiego do systemu władzy gminnej była konieczność realizacji planu centralnego i mobilizacji społeczności lokalnej do wypełnienia zadań z tym związanych. Gminna rada narodowa nie tworzyła prawa miejscowego, nie mogły zatem być realizowane podejmowane spontanicznie uchwały przez mieszkańców na zebraniach wiejskich.
Sprzeczności systemowe tworzyły sytuacje strukturalnie konfliktowe i przejawiały się one w następujących formach:
- konflikty między naczelnikiem gminy a instytucjami rolniczymi (Gminna
Spółdzielnia, Spółdzielnia Kółek Rolniczych, inne instytucje „obsługi
rolnictwa” na terenie gminy);
- konflikty między instytucjami obsługi rolnictwa;
- konflikty pomiędzy rolnikami a naczelnikiem gminy;
- konflikty między rolnikami a instytucjami obsługi rolnictwa.
Centralne sterowanie systemem produkcji rolniczej sprawiło, że interes instytucji realizował się „automatycznie”- rolnicy musieli wymuszać realizację swoich interesów przez działania nieformalne. Gminna rada narodowa i jej organy oraz samorząd wiejski nie były właściwe do rozpatrywania spraw indywidualnych stanowiących przedmiot decyzji administracyjnych. W dawnym systemie władzy lokalnej (rad narodowych) społeczność lokalna nie była upodmiotowiona w sferze prawa administracyjnego ani cywilnego.


III . PODSTAWY PRAWNO - USTROJOWE SOŁECTWA

Formą decentralizacji władzy gminnej mającą wiele wspólnego z pochodzącą ze społecznej nauki Kościoła ideą pomocniczości (subsydiarności) jest preferowana w ustawie o samorządzie terytorialnym koncepcja „jednostki pomocniczej”. Stwarza ona możliwość tworzenia na terenie gminy sołectw, dzielnic, osiedli i innych podobnych instytucji prosamorządowych, wydzielonych organizacyjnie i terytorialnie, nie na tyle jednak, by posiadały osobowość prawną. Rada Gminy tworzy jednostki pomocnicze według własnego uznania – po konsultacjach z mieszkańcami lub na ich samodzielny wniosek.
Wyraźna preferencja ustawodawcy dla jednostek pomocniczych wynika z naczelnej przesłanki patronującej ustawie o samorządzie terytorialnym, to jest z silnego wsparcia, jakiego udziela ona odradzaniu się i powstawaniu społeczności lokalnych. Jednostka pomocnicza gminy typu sołectwo to „ruszt organizacyjny” najmniejszych społeczności poszczególnych wsi.
Bez sołectw trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie gmin na terenach wiejskich. Sołectwa mają stare, wiekowe tradycje i dla najmniejszych, wioskowych społeczności lokalnych są nieodzowny elementem ich społecznej, publicznej organizacji.
Dla sołectw i ich pozycji społeczno- prawnej szczególne znaczenie mają cztery daty:

8 marca 1990r. - Sejm uchwalił ustawę o samorządzie terytorialnym, tworząc w niej m.in. nowe prawne podstawy działania sołectw i wkomponowując je w zasady funkcjonowania gmin wiejskich.
23 lutego 1992r. – w Koninie rozpoczęło swą działalność Stowarzyszenie Społeczno- Kulturalne Sołtysów Województwa Konińskiego z zamiarem zorganizowania ruchu krajowego sołtysów, popierającego wszechstronnie rozwój sołectw i gmin.
13 maja 1995r. - rozpoczęło działalność statutową Krajowe Stowarzyszenie Sołtysów i odbyło swe pierwsze posiedzenie w Sali Królewskiej Sanktuarium Maryjnego w Licheniu k.Konina.
29 września 1995r. - po 5,5 letnich doświadczeniach Sejm znowelizował ustawę o samorządzie terytorialnym i stworzył warunki dla poprawy pozycji samorządu sołectw.

PODSTAWY PRAWNO - USTROJOWE SOŁECTWA :
Podstawami tymi są następujące normy:
- Sołectwo stanowi z mocy prawa jednostkę pomocniczą gminy.
- Sołectwo jest trwałą jednostką pomocniczą gminy, mogącą mieć również inne formy.
- W ramach sołectwa jako jednostki pomocniczej mogą być tworzone jednostki niższego rzędu.
- Sołectwo posiada swój własny, odrębny od gminnego Statut, określający zakres jego działania, organizację i kompetencję.
- Sołectwo jest instytucją prawa publicznego, posiadającą swe własne określone przez ustawę instytucje w postaci: zebrania wiejskiego, sołtysa, rady sołeckiej, własnej ordynacji wyborczej z prawem wybierania swych organów oraz ich odwoływania.
- Możliwość bezpośredniego udziału sołectwa w pracach rady gminy, za pośrednictwem swego organu wykonawczego- sołtysa.
- Posiadanie przez zebranie wiejskie autonomicznego prawa do bezwzględnego i wiążącego wyrażania zgody na zamiar uszczuplania przez radę gminy praw sołectwa do korzystania z mienia.
- Ustawowa nienaruszalność nabytych praw rzeczowych i majątkowych, zwanych mieniem gminnym.
- Prawo do zarządzania, korzystania oraz rozporządzania dochodami płynącymi z mienia komunalnego w zakresie określonym w Statucie.
- Ustawowy obowiązek, wiążący radę gminy do określenia uprawnień sołectwa w sprawie prowadzenia gospodarki finansowej w ramach budżetu gminy.
- Posiadanie własnych środków budżetowych na realizację zadań sołectwa.
- Posiadanie zdolności sądowej w sprawach należących do jego właściwości z mocy ustawy oraz Statutu nadanego przez radę gminy.


IV. ORGANIZACJA JEDNOSTEK POMOCNICZYCH GMIN

1. PODZIAŁ TERYTORIALNY PAŃSTWA

Podziały terytorialne państwa są ściśle związane z rozwojem całej organizacji państwowej. Jest to zjawisko prawne, społeczne i polityczne. Określone w tym zakresie rozwiązania są więc związane z całą polityką gospodarczą i społeczną państwa. Podziału terytorialnego dokonuje się w tym celu, aby w każdej jednostce terytorialnej ustanowić odpowiedni organ administracji, który by działał w ściśle określonych granicach administracyjnych. Ma to zasadnicze znaczenie dla organizacji i funkcjonowania całego systemu administracji i podmiotów gospodarczych. Podział terytorialny zakreśla właściwość miejscową organów administracji publicznej. Rola podziału terytorialnego państwa jest bardzo duża. Dlatego kształtowanie jednostek podziału, dostosowanych do potrzeb i wymogów życia, w których skutecznie mają być realizowane zadania gospodarcze, socjalne i kulturalne, powinno uwzględniać wiele wiążących się ze sobą czynników. Są to czynniki natury ekonomicznej, procesy urbanistyczne, struktury sieci osadniczej, zacieranie się różnic między miastem i wsią, czynniki demograficzne.

W literaturze prawa administracyjnego wyodrębnia się trzy rodzaje podziału terytorialnego państwa:
- zasadniczy podział terytorialny,
- pomocniczy podział terytorialny,
- podział dla celów specjalnych.

Podziału pomocniczego dokonuje się w celu udzielania pomocy organom działającym w ramach podziału zasadniczego przez organy jednostek pomocniczych gminy. Podział pomocniczy i jednostki pomocnicze, także po reformie z 1998r., występują tylko na szczeblu gminy. Ustawa gminna nie określa zasad tego podziału. Ustawa wymienia rodzaje tych jednostek : sołectwa, dzielnice i osiedla, a także miasto położone na obszarze gminy. Ustawa nie wprowadza obowiązku tworzenia jednostek pomocniczych. Należy jednak zaznaczyć, że podział na sołectwa jest w praktyce powszechnym podziałem gmin wiejskich.

2. ORGANY I FUNKCJONOWANIE JEDNOSTEK
POMOCNICZYCH

Charakter prawny sołectwa określa art.5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z póżn.zm.). Ustawodawca zobowiązuje Radę do ustalenia zasad tworzenia jednostek pomocniczych w drodze statutu. Rada Gminy ustala w statucie gminy zasady i kryteria tworzenia, łączenia, podziału oraz znoszenia jednostek pomocniczych Odrębnym statutem Rada Gminy określa indywidualnie organizację i zakres działania jednostek pomocniczych. Utworzenie jednostki pomocniczej następuje w drodze uchwały Rady Gminy, podjętej albo z inicjatywy Rady po obowiązkowym przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi mieszkańcami albo z inicjatywy samych mieszkańców. Ani inicjatywa mieszkańców, ani też przeprowadzone konsultacje nie są wiążące dla Rady. Do wyłącznej właściwości Rady Gminy należy, m.in. ustalanie zakresu działania jednostek pomocniczych, zasad przekazywania im składników mienia do korzystania oraz zasad przekazywania środków budżetowych na realizację zadań przez te jednostki.
Jednostki pomocnicze nie posiadają odrębnej od gminy osobowości prawnej, a ich działalność w granicach określonych statutem prowadzona jest w ramach osobowości prawnej gminy. Nie zostały one wyposażone w osobowość prawną i wobec tego ani z mocy ustawy o samorządzie gminnym, ani z mocy upoważnienia statutowego, czy Rady Gminy- nie mogą występować w stosunkach cywilnoprawnych jako odrębny od gminy podmiot prawny, a ich organy nie są umocowane i nie mogą być również upoważnione w statucie jednostki do zawierania w imieniu tych jednostek umów i zaciągania zobowiązań.
Terytorialne jednostki pomocnicze gminy posiadają odrębne organy uchwałodawcze i wykonawcze:
- w sołectwie organem wykonawczym jest sołtys. Organ ten nie ma charakteru kolegialnego. Sołtys posiada uprawnienia do korzystania z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka, która nie będąc organem jednostki pomocniczej wyposażonym w uprawnienie do samodzielnego działania, pełni funkcje doradcze i opiniodawcze.
Ustawodawca przyznaje przewodniczącym organów wykonawczych
jednostek pomocniczych (sołtysom) uprawnienie do uczestniczenia, na
zasadach określonych w statucie gminy, w pracach Rady Gminy.
Uczestnictwo w pracach Rady nie obejmuje jednak udziału w głosowaniu,
nie uwzględnia się również przy ustalaniu prawomocności uchwał Rady
Gminy ( guorum i niezbędna większość głosów). Ponadto Rada Gminy może
ustalić zasady, na jakich przewodniczącemu oraz członkom organu
wykonawczego jednostki pomocniczej, a także członkom rady
sołeckiej będzie przysługiwała dieta oraz zwrot kosztów podróży służbowej.
- organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, które jest właściwe we wszystkich sprawach nie zastrzeżonych na rzecz pozostałych organów sołectwa. Ustawodawca nie określa ani zasad uczestnictwa w zebraniu wiejskim, ani kręgu osób uprawnionych do udziału w obradach. Jeżeli kwestii tej nie precyzuje statut sołectwa należy przyjąć, że prawo to przysługuje stałym mieszkańcom sołectwa uprawnionym do głosowania w wyborach do rady gminy.
Zasady i tryb wyboru sołtysa i rady sołeckiej oraz ich odwołania określa statut sołectwa. Zarówno sołtys, jak i członkowie rady sołeckiej, są wybierani przez zebranie wiejskie spośród nieograniczonej liczby kandydatów przez stałych mieszkańców sołectwa uprawnionych do głosowania. Wybory są tajne i bezpośrednie.
Silniejsze więzi w społeczności lokalnej gminy wiejskiej stwarzają korzystne warunki do zastosowania instytucji demokracji bezpośredniej. W sołectwach występują warunki do pełnego udziału w życiu publicznym wszystkich mieszkańców, szczególnie w sprawach:
1)reprezentowania interesów społeczności sołeckiej względem organów gminy,
organów administracji rządowej,
2)organizowania zbiorowej działalności mieszkańców sołectwa w sprawach
publicznych mających znaczenie dla sołectwa i gminy (np. opieka nad
młodzieżą, opieka zdrowotna i pomoc społeczna, upowszechnianie kultury,
utrzymanie porządku, podtrzymywanie lokalnych tradycji).
Samorząd mieszkańców może- o ile statuty uchwalone przez Radę to uwzględniają- uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym na zasadach ustalonych w k.p.a. dla organizacji społecznych i w związku z tym może wystąpić z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawach dotyczących osób prawnych lub fizycznych oraz jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych nie posiadających osobowości prawnej, albo o dopuszczenie samorządu mieszkańców do udziału w postępowaniu na prawach strony, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi samorządu mieszkańców i gdy przemawia za tym interes społeczny mieszkańców sołectwa.
Nadzór nad samorządem sołectwa pełni Rada Gminy, która określa zakres działania i organizacje sołectwa w drodze statutu. Burmistrz kontroluje w imieniu Rady Gminnej zgodność działania samorządu sołectwa (mieszkańców) z obowiązującym prawem i może stosować środki nadzorcze w przypadku jej naruszenia. Środkami nadzorczymi są: 1)zawieszenie uchwał zebrania wiejskiego, 2)zawieszenie w czynnościach sołtysa i członków rady sołeckiej do czasu wydania decyzji przez Radę.

V. ZASADY FUNKCJONOWANIA JEDNOSTEK
POMOCNICZYCH W GMINIE MASZEWO

Powierzchnia Gminy Maszewo wynosi blisko 211 km2, którą zamieszkuje 8.269 osób, w tym: mieszkańcy miasta- 3.060 osób, teren wiejski- 5.209 osób

(dane wg stanu na dzień 02.01.2004r.). Gęstość zaludnienia – 39 osób / km2. Siedzibą władz gminy jest miasto Maszewo.
Układ osadniczy gminy Maszewo stanowi miasto Maszewo oraz 24 sołectwa.
W Uchwale Nr IV/31/03 Rady Miejskiej w Maszewie z dnia 14 lutego 2003r. uchwalającej Statut Gminy Maszewo znajduje się rozdział IV poświęcony jednostkom pomocniczym gminy Maszewo:
„ IV. JEDNOSTKI POMOCNICZE GMINY
§ 60.1.W gminie tworzy się jednostki pomocnicze: sołectwa.
2.O utworzeniu, połączeniu, podziale i zniesieniu jednostki pomocniczej
rozstrzyga Rada Miejska na wniosek zebrania wiejskiego lub z własnej
inicjatywy po zebraniu 30% podpisów osób uprawnionych do głosowania
na terenie danej jednostki.
§ 61.1.Uchwała Rady Miejskiej w sprawie określonej w § 60 ust.2 powinna
wskazywać: nazwę, obszar, granice i siedzibę organów jednostki
pomocniczej.
2.Granice jednostek pomocniczych powinny w miarę możliwości uwzględnić naturalne uwarunkowania przestrzenne, komunikacyjne i więzi społeczne.
§ 62.1.Sołectwo poprzez swoje organy, decyduje o sposobie korzystania z
przysługującego mu mienia gminnego i zezwala na zbycie składników
tego mienia oraz wykonuje bieżący zarząd tym mieniem i przekazanym
mu mieniem komunalnym. Zakres przekazanego mienia określa Rada w
odrębnej Uchwale.
2.W ramach sprawowanego zarządu sołectwo decyduje o najmie,
dzierżawie i innych formach prowadzenia mienia gminnego.
§ 63.1.Jednostki pomocnicze gminy prowadzą swą gospodarkę finansową w
ramach budżetu gminy.
2.Budżet gminy obejmuje ogół dochodów gminy realizowanych przez
jednostki pomocnicze oraz ogół wydatków dokonywanych samodzielnie
przez organy jednostek pomocniczych.
3.W ramach dochodów, o jakich mowa w ust.2, organy jednostek
pomocniczych obowiązane są przestrzegać zasad gospodarki finansowej
gminy obowiązujących jednostki budżetowe gminy.
4.W ramach wydatków, o jakich mowa w ust.2, organy jednostek
pomocniczych są uprawnione do otwierania konta bankowego.
5.Wydatki, o których mowa w ust.2, dokonywane są na podstawie uchwał
organów jednostek pomocniczych.
6.Organy jednostek pomocniczych składają sprawozdanie skarbnikowi
Gminy w okresach rocznych oraz na każde żądanie skarbnika Gminy lub
osoby przez niego upoważnionej.
§ 64.1. Kontrolę gospodarki finansowej jednostek pomocniczych sprawuje
burmistrz, poprzez upoważnionych pracowników.
2.Jednostki pomocnicze podlegają nadzorowi organów gminy na zasadach
określonych w statutach tych jednostek.
§ 65.1. Przewodniczący Rady Miejskiej może podczas sesji Rady udzielić głosu

przewodniczącemu organu wykonawczemu jednostki pomocniczej.
2.Przewodniczący organu wykonawczego jednostki pomocniczej może
brać udział w pracach komisji Rady zajmujących się sprawami dotyczącymi jednostek pomocniczych gminy, zabierać głos w dyskusji i
zgłaszać wnioski, bez prawa udziału w głosowaniu.”

Rada Miejska w Maszewie w dniu 14 lutego 2003 r. podjęła uchwałę
Nr IV/30/03 w sprawie uchwalenia statutów sołectw gminy Maszewo. Statuty określają organizację i zakresy działania 24 jednostek pomocniczych w gminie Maszewo. Zgodnie z art.35 ust.3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn.zm.) statut jednostki pomocniczej określa w szczególności: nazwę i obszar jednostki pomocniczej, zasady i tryb wyborów organów jednostki pomocniczej, organizację i zadania organów jednostki pomocniczej, zakres zadań przekazywanych jednostce przez gminy oraz sposób ich realizacji, zakres i formy kontroli oraz nadzoru organów gminy nad działalnością organów jednostki pomocniczej.






Maszewo, dnia 6 lipca 2004r.

Informację opracowało Biuro Rady w Maszewie





Utworzony: 21-01-2008 o 12:54, ostatnia modyfikacja: 21-01-2008 o 12:54 , umieścił: Arkadiusz Poczobut drukuj artykul

© 2006 UM Maszewo